هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی

از این زمانه دلم سیر می شود گاهی

به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید   مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهای

http://tbn0.google.com/images?q=tbn:4Ij-OwqaYk93ZM:http://idene.files.wordpress.com/2007/08/nima2.jpg

زندگی سه چیز است

  اشکی که پاک نمیشود

      لبخندی که از یاد نمی رود

         فریادی که همیشه در ذهن باقی می ماند

زندگی رنج ارزو هاست‌‌"برای رنج صبور باش و بر زندگی لبخند بزن و اگر در زندگی خانه ای ازیخ ساختی بر اب شدنش اندوه مخور

خدايا : من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري ! پس اي خدا! هيچ مي داني که بزرگوار آن است که گمشده اي را به مقصد برساند ؟ تا ابد محتاج ياري تو ، رحمت تو ، توجه تو ، عشق تو ، گذشت تو ، عفو تو ، مهرباني تو ، و در يک کلام ... محتاج توام 

علی اسفندیاری که بعدها نام خود را به نيما يوشج تبديل کرد، در 21 آبانماه سال 1276 خورشيدي در دهکده يوش، واقع در ايالت نور بدنيا آمد. پدرش ميرزا ابراهيم خان اعظام السلطنه، يکي از افراد دودمانهاي قديمي مازندران بود که در اين منطقه به کشاورزي اشتغال داشت.

نيما خواندن و نوشتن را نزد ملاي ده زادگاه خود، فرا گرفت و در تهران دوره مدرسه عالي سن لويي را به پايان رسانيد. در مدرسه مراقبت و تشويق يک معلم خوشرفتار، نظام وفا، او را به خط شعر گفتن انداخت.

در ابتدا به سبک معمول و قديم شعر مي ساخت؛ اما پس از چندي راه تازه اي را در پيش گرفت و منظومه افسانه، سروده شده به سال 1300 خورشيدي، سبک تازه اي در ارائه محسوسات او است. نيما با وجود پيروي از وزن تساوي طولي، مصرع ها را ضروري نديد و قافيه را به حساب ديگري در کار گرفت و در شعر فارسي تحولي بنيادي ايجاد کرد.

نيما با وجود ارائه سبک و شيوه نو از مدافعان جدي ادب و هنر اصيل ايران بود و تا آخر عمر علاوه بر شعرهاي نو، شعرهاي سنتي نيز مي سرود.نيما يوشج در سال 1337 بدرود حيات گفت.